Τι να πεις και τι να γράψεις για την μεγάλη αυτή ψυχή...
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που έφυγε, έχοντας -νοερά- την γαλανόλευκη μαζί του, για τον Ουρανό.
Θα μπορούσε να έχει γλυτώσει.
Ήταν καταδρομέας στον ένδοξο Ελληνικό στρατό και είχε την φυσική κατάσταση, τον χρόνο και την δυνατότητα να τρέξει προς τα σύνορα της Ελλάδας που απείχαν από τους Βουλιαράτες πέντε περίπου χιλιόμετρα.
Δεν έτρεξε.
Ανέβηκε στο βουνό.
Συνάντησε τον βοσκό. Του ζήτησε νερό.
Έμεινε μαζί του αρκετή ώρα και όταν φάνηκαν οι μέλλοντες δολοφόνοι του αυτός έμεινε εκεί.
Με τα χέρια ανοικτά, άοπλος, τους περίμενε.
Έμεινε για να τους πει πως εδώ τα μέρη, τα βουνά, οι κορφές, τα λαγκάδια είναι γη Ελλήνων είναι Γη Ελληνική.
Έμεινε για να τους πει -πάντα άοπλος και με τά χέρια ανοικτά- πως η Βόρειος Ήπειρος είναι Ελληνική.
Είναι η Βόρειος Ήπειρος Ελληνική από αρχαιοτάτων χρόνων.
Έμεινε να τους πει πως τρεις φορές -τον τελευταίο αιώνα- ο ελληνικός στρατός επάξια και με εκατόμβες θυμάτων και αίματα νέων να ποτίζουν τις πλαγιές της, απελευθέρωσε την Βόρεια Ήπειρο.
Και τρεις φορές οι ''μεγάλες'' δυνάμεις που δεν γνωρίζουν από Ρωμηοσύνη, τιμή, χρέος, ανδρεία υποχρέωσαν την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να αποσύρει τα στρατευμένα παιδιά της από τα -αρχαιοτάτων- χρόνων Ελληνικά εδάφη.
Τρεις φορές απελευθέρωσε την Βόρεια Ήπειρο ο ελληνικός στρατός μας
Στους Βαλκανικούς πολέμους, ο ελληνικός στρατός μας προελαύνει και καταλαμβάνει -έναντι των Τούρκων- την Κορυτσά. Το ημερολόγιο δείχνει 7 Δεκεμβρίου 1912.
Πάλι ο ελληνικός στρατός μας, στις 21 Φεβρουαρίου 1913 απελευθρερώνει τα Ιωάννινα, αφού πρώτα έπεσε το Μπιζάνι.
Στις 3 Μαρτίου 1913 καταλαμβάνει το Αργυρόκαστρο και την Κλεισούρα και στις 6 Μαρτίου 1913 καταλαμβάνει το Τεπελένι, την Χειμάρα, το Κουρβελέσι, την Πρεμετή και το Λεσκοβίκη. Ολοκληρώνει αμέσως μετά την προέλασή του απελευθερώνοντας τον Αυλώνα.
Η Ιταλία όμως πάλι αξιώνει την απόσυρση του ελληνικού στρατού.
Η ελληνική καρδιά σφίγγεται, τα μάτια δακρύζουν και η Βόρειος Ήπειρος μένει πάλι στην αιχμαλωσία.
