Όταν ο Παύλος Μελάς πήγε στην Μακεδονία συνάντησε -όπως ο ίδιος γράφει σε επιστολές του προς την σύζυγό του Ναταλία Μελά- χωριά ολόκληρα Ελλήνων να μιλούν ένα τοπικό σλαβικό ιδίωμα. Μέριμνα βέβαια του Παύλου Μελά ήταν να επισκέπτεται τα κατά τόπους σχολεία, να γνωρίζει τους δασκάλους και να τους ενισχύει ηθικά και οικονομικά στο να προωθούν την διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Σημειώνουμε βέβαια ό,τι οι Έλληνες που μιλούσαν το τοπικό αυτό ιδίωμα ήταν και ένιωθαν κατά πάντα Έλληνες.
Σε αυτό το γεγονός θέλουν να βασιστούν οι αποδομητές της αλήθειας και της ιστορίας καθώς και οι προωθούντες την συμφωνία των Πρεσπών (ή αλλιώς συμφωνία της παράγκας) για να ισχυριστούν πως υπήρχε ''μακεδονική'' γλώσσα. Η αλήθεια όμως και τα ιστορικά γεγονότα τους ξεγυμνώνουν.
Χρήση του γεωγραφικού όρου ''Μακεδονία'' με έννοια εθνική από τους Σλάβους
Στόχος του Γιουγκοσλαβικού κομμουνιστικού κόμματος ήταν να χρησιμοποιηθεί -μετά το 1945- για πρώτη φορά ο γεωγραφικός όρος ''Μακεδονία'' με έννοια εθνική. Ξαναβαπτίστηκαν λοιπόν οι Σλάβοι κάτοικοι της ''Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας'' εθνικά ως Μακεδόνες και αποτέλεσαν τη μακεδονική εθνότητα, ισότιμη μέσα στο γιουγκοσλαβικό κράτος με τη σερβική, κροατική, σλοβενική. Η ενέργεια βέβαια αυτή υπέκρυπτε έναν συγκεκριμένο πολιτικό στόχο, το να αποκόψει δηλαδή τις φιλοβουλγαρικές τάσεις ενός σημαντικού τμήματος του πληθυσμού.
Όπως αναφέρει ο ιστορικός Ε. Κωφός στην μελέτη του ''Η Μακεδονία στη Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία'' έπρεπε -για να αναγνωρισθεί η νέα εθνότητα- να υπάρξει χωριστή κρατική υπόσταση, ιδιαίτερη γλώσσα, ανεξάρτητη Εκκλησία και ιστορική παράδοση. Αυτά τα συστατικά ενός έθνους άρχισε να δημιουργεί το μεταπολεμικό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1945 άρχισε να οικοδομείται ένα έθνος που στηρίζεται σε αναλήθειες και είναι έξω από κάθε ιστορική πραγματικότητα.
| Ο θώρακας από την χρυσοποίκιλτη πανοπλία του Φιλίππου του Β' |
