Μέγας Κωνσταντίνος, επηρέασε τα πράγματα της εποχής του θετικά και άλλαξε το ρουν της Οικουμένης

Κάποια γραφόμενα για τον Μέγα Κωνσταντίνο: 

''...Έμαθε ο Κωνσταντίνος ότι οι αυτοκράτορες Μαξέντιος και Μαξιμιανός φέρονται πάρα πολύ άσχημα στους υπηκόους τους. Τόσο πολύ, που ο λαός είναι έτοιμος να επαναστατήσει. Να εκραγεί και να τα κάνει γης Μαδιάμ. Και τότε, Θεόθεν κινηθείς, παρακινημένος απ' τον Θεό, εξεστράτευσε εναντίον της Ρώμης, να ελευθερώσει αυτήν από τους τυράννους. Γι' αυτό και σήμερα, όπου της γης τύραννοι τα βάζουν με τον Κωνσταντίνο, μαρξισταί και άλλοι υπόλοιποι. Γιατί ο Κωνσταντίνος τους χάλασε την πιάτσα. Ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από τυράννους...'' (Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, Λόγοι για τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη τους Ισαποστόλους, τόμος Α', Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία, 2013) 

''...από τον ημερότατο, γεμάτο καλοσύνη και αγάπη έμπρακτη Κωνστάντιο τον Χλωρό και από την Αγία Ελένη, την Ελληνίδα, από το Δρέπανο της Μικράς Ασίας, την φτωχή αλλά γεμάτο πνευματικό πλούτο και αρετές, εβγήκε ο μεγαλύτερος άνδρας της Οικουμένης, ο άγιος και ισαπόστολος βασιλεύς Κωνσταντίνος ο Μέγας. Και τι αποδεικνύει η περίπτωση του Μεγάλου Κωνσταντίνου; Γιατί πολλοί εστιάζουν αλλού. Στο ότι έκαμε λάθη -και ποιός δεν κάμει λάθη;- κι είχε αδυναμίες και δυσκολίες. Η ουσία στον Μεγάλο Κωνσταντίνο και το κέντρο είναι ότι το Ευαγγέλιο κατόρθωσε να κάμει και τον αυτοκράτορα Χριστιανό. Κι αυτό δεν είναι προς τιμήν του Ευαγγελίου, -γιατί έτσι λένε μερικοί: είδες; Έχουμε και αυτοκράτορα! Όχι! -είναι προς τιμήν του Κωνσταντίνου! ...'' 
(Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, Λόγοι για τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη τους Ισαποστόλους, τόμος Α', Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία, 2013) 

''Πολλά  και σπουδαία και μεγάλα οφείλει η ανθρωπότητα και η Χριστιανική θρησκεία στον Μεγάλο Κωνσταντίνο. Ο δε Μέγας Κωνσταντίνος οφείλει στον Χριστιανισμό τα πάντα''. [σερ Τζέημς Κόχραν Στήβενσον Ράνσιμαν (James Cochran Stevenson Runciman, 7 Ιουλίου 1903 – 1 Νοεμβρίου 2000)]

Ο Μέγας Κωνσταντίνος και το έργο του

Ο Κωνσταντίνος Α' (Flavius Valerius Aurelius Constantinus, 27 Φεβρουαρίου 272 - 22 Μαΐου 337), ήτοι ο Μέγας Κωνσταντίνος, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας που κυβέρνησε από το 306 έως το 337. Γεννημένος στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Νις (σημερινή Σερβία), ήταν υιός του Φλάβιου Βαλέριου Κωνστάντιου, αξιωματικού του ρωμαϊκού στρατού με καταγωγή από την Ιλλυρία. Η μητέρα του, Ελένη, ήταν Ελληνίδα από το Δρέπανο της Βιθυνίας, κόρη ξενοδόχου την οποία χώρισε αργότερα ο πατέρας του Κωνστάντιος ο Χλωρός -σύμφωνα με τα ήθη της εποχής- επειδή δεν είχε αριστοκρατική καταγωγή για να νυμφευθεί την θετή κόρη του Αυγούστου Μαξιμιανού και να γίνει Καίσαρας. 

Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός και η εξέλιξη του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Ο πατέρας του έγινε Καίσαρας, αναπληρωτής αυτοκράτορας στη δύση το 293. Ο Κωνσταντίνος στάλθηκε ανατολικά, όπου ανήλθε στην ιεραρχία για να γίνει Χιλίαρχος των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Γαλέριου. Ο πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο Κωνστάντιος ο Χλωρός ήταν χαρακτήρας ανθρώπινος και καλοσυνάτος. Όλοι οι υπήκοοί του τον αγαπούσαν. Αρνήθηκε να εκτελέσει τις διώξεις και μαρτύρια των Χριστιανών που λάμβαναν χώρα στα υπόλοιπα μέρη της Αυτοκρατορίας και παρέμεινε σπλαχνικός. Ο Διοκλητιανός μάλιστα μόλις έμαθε ό,τι δεν φορολογεί τους υπηκόους του έστειλε αντιπροσωπεία για να τον ελέγξει. Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός το επιβεβαίωσε και εξήγησε ό,τι όσα ανήκουν στους υπηκόους του ανήκουν στον Καίσαρα, δηλαδή σε αυτόν και ό,τι ο ίδιος (δηλαδή ο Κωνστάντιος ο Χλωρός) ανήκει σε αυτούς (τους υπηκόους του). Μάλιστα για να το επιβεβαιώσει κάλεσε τον λαό του να γεμίσει τις πλατείες με ό,τι πολυτιμότερο είχαν. Και όντως ο λαός έφερε στις πλατείες -όπως ο δικός τους Καίσαρας Κωνστάντιος ζήτησε- χρυσάφι, πολύτιμα κοσμήματα, χρήματα, εμπορεύματα- και ό,τι άλλο διέθεταν. Οι αντιπρόσωποι του Διοκλητιανού έμειναν άφωνοι και ανεχώρησαν. 

Ο Διοκλητιανός ήταν ο πρώτος Αύγουστος και Καίσαρ, δεύτερος Αύγουστος θα λέγαμε, ο Γαλέριος. Βοηθός του στην Ανατολή. Ο Μαξιμιανός επίσης συναύγουστος, είχε καίσαρα τον Κωνστάντιο Χλωρό, τον πατέρα του Κωνσταντίνου στη Νίσσα. Το 305, την 1η Μαΐου, παραιτήθηκε ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός και ο Χλωρός ανακυρήχθηκε Αύγουστος στην Δύση και ο Γαλέριος στην Ανατολή. Ο Κωνσταντίνος τότε εκλήθη στη Δύση, κοντά στον πατέρα του. Το 306 επέρχεται ο θάνατος του Κωνσταντίου Χλωρού και στις 25 Ιουλίου του 306, ο στρατός ανεκύρηξε τον Κωνσταντίνο αυτοκράτορα. Αλλά και ο Μαξέντιος, ο γιος του Μαξιμιανού, το ίδιο έτος στις 28 Οκτωβρίου, ανακηρύχθηκε και αυτός αυτοκράτορας. Το 311 αποθνήσκει ο Γαλέριος και τον διαδέχεται ο Λικίνιος που έλαβε ως σύζυγο την Κωνσταντία – Κωνσταντία και αυτή – θετή αδερφή του Κωνσταντίνου.

Κωνσταντίνος ο Α' ή Μέγας Κωνσταντίνος